Zihnimde Beyoğlu denince ilk beliren görüntü, Büyük Bayram Sokak’ın yağmurlu mesaileri. Babamın atölyesinde çıraklık yaparken, o dar sokakların pencerelerinden sızan makine sesleri ve ıslak kaldırım taşlarının kokusu bugün hala hatıralarımda taze. O günlerin zorluğu ve öğretisi, bugün çantalarımın karakterindeki o dayanıklı ve vakur duruşun temeli.

Kendi yolumu çizmeye başladığımda duraklarım Tünel ve Asmalı Mescit oldu. Buralar benim için zanaatın sanatla, geleneğin ise modern hayatla kucaklaştığı yerlerdi. Orhan Atlı Aydın Sokak’taki üretim yıllarımda, İstanbul’un o kozmopolit yapısını deriye nasıl işleyebileceğimi keşfettim. Tango ritimlerinin sokaklara taştığı, akşamüstü ışığının tarihi binaların yüzeyine düştüğü o anlar; çantalarımın formuna, rengine ve dokusuna ilham verdi.

Şimdi hikâyemi Kasımpaşa’daki atölyemde sürdürüyorum. Burası, Beyoğlu’nun o bitmeyen enerjisinin biraz durulduğu, zanaatın sükûnetle buluştuğu yer. Çalışırken duyduğum kırlangıç sesleri ve Haliç’in esintisi, tasarımlarıma o “yaşayan ve nefes alan” hissi katıyor. Benim atölyem steril bir üretim merkezi değil. Bu şehrin tozunu, sesini ve ışığını içine alan yaşayan bir mekân.